Wszystkie te dodatki możemy dowolnie konfigurować i wyłączyć jeśli nie chcemy z któregoś korzystać. Dzięki temu okno komunikatora nie wygląda jak obwieszona bombkami choinka.

Jak nowy produkt spisuje się w praktyce i czy warto się nim zainteresować? Zapraszam do dalszej części wpisu gdzie mytribe został prześwietlony od etapu instalacji do momentu pełnej funkcjonalności.

Komunikator jest obecnie w fazie beta, więc nie wszystko musi działać jak powinno i ewentualne błędy są zrozumiałe.

Instalacja i konfiguracja

Po pobraniu programu na platformę Windows (wersja na Mac’a i Linux’a mają być dostępne wkrótce), przystępujemy do instalacji.

Na plus możemy zaliczyć możliwość wyboru tych składników których będziemy potrzebować.

Po zakończeniu instalacji, przy pierwszym uruchomieniu programu zostaniemy poproszeni o utworzenie konta mytribe i konfigurację pozostałych komunikatorów, serwisów społecznościowych oraz innych rzeczy które wybraliśmy.

Komunikator

Jeśli mamy już za sobą konfigurację protokołów i innych dodatków, przechodzimy do głównego okna komunikatora, gdzie czeka nas proces logowania do sieci.

Po zalogowaniu, naszym oczom ukazuje się główne okno mytribe. Nie wyróżnia się ono niczym specjalnym, znajdziemy tutaj wszystko czego byśmy oczekiwali od komunikatora internetowego. Jak każdy inny program tego typu, rezerwuje on miejsce w zasobniku systemowym.

Rozmowa z poszczególnymi kontaktami odbywa się w nowym oknie, a szkoda, gdyż bardzo liczyłem na to że może ten komunikator udostępnia rozmowę zagnieżdżoną w głównym oknie – podobnie jak w komunikatorze Spik.

Ogólne wrażenia

Po bliższym przyjrzeniu się mytribe dochodzimy do wniosku, że faktycznie produkt ten cechuje kilka świeżych pomysłów, nie mniej jednak w mojej opinii nie wyróżnia go to znacząco. Pierwsze co rzuca się w oczy to przede wszystkim wady.

Podobnie jak Gadu-Gadu, mamy wrażenie że program jest przeładowany i toporny. Możemy wyłączyć poszczególne moduły jednak nie wpływa to w żadnym stopniu na szybkość działania oraz uruchamiania się aplikacji (a ta nie jest porażająco dobra już na tym etapie rozwoju). Podczas testowania natknąłem się również na problemy z samym wystartowaniem komunikatora oraz połączeniem z siecią GG – chociaż w tym wypadku możemy to usprawiedliwić statusem beta.

Druga rzecz która wzbudziła moje obawy to ilość podawanych danych (loginów i haseł) do serwisów społecznościowych czy skrytek poczty elektronicznej w programie. Oczywiście dane te są potrzebne aby komunikator mógł pełnić funkcje integracyjne z tymi usługami, nie mniej, sugeruje on aby całą konfigurację przechowywać na serwerach mytribe. Nie budzi moich wątpliwości to że ktoś z twórców może mieć dostęp do tych danych, ale raczej to że może je uzyskać osoba niepowołana w sytuacji wycieku – a takie rzeczy zdarzały się największym gigantom internetowym. Hasła te muszą być przetrzymywane w postaci jawnej (a nie w postaci hash’u) aby możliwe było ich wykorzystanie do zalogowania się przykładowo w NK, stąd dodatkowe niebezpieczeństwo.

Trzecią dyskusyjną sprawą jest wymaganie posiadania odtwarzacza flash. Na chwilę obecną ich nie ma, jednak trudno oprzeć się wrażeniu że miejsce pozostawione nad obszarem rozmowy nie będzie w przyszłości przeznaczone na wyświetlanie reklam.

Podsumowanie

Zmierzając ku końcowi, ja osobiście nie skorzystam z nowego tworu grupy Onet.pl, nie mniej, dla osób „żyjących” portalami społecznościowymi jest on nie lada gratką i może w znacznym stopniu ułatwić im komunikację. Na koniec jeszcze, drobne zestawienie plusów i minusów opisywanego programu.

Plusy:

• obsługa wielu protokołów komunikacji,
• integracja z portalami społecznościowymi,
• wbudowany klient poczty e-mail oraz czytnik kanałów RSS,
• dostępny na wiele platform,
• przyjemny domyślny wygląd aplikacji,

Minusy:

• nie najlepsza wydajność,
• powierzenie sporej ilości danych autoryzacyjnych jednej instytucji,
• wymaga odtwarzacza flash do działania,
• problemy z stabilnością i połączeniem do sieci GG (beta),

Z pewnością wielu czytelników nie zgodzi się ze mną, wychwalając nadal używany produkt. Nie mniej, czy rozbudowanie doskonałego oprogramowania do wypalania krążków CD we wszystko mający kombajn multimedialny można nazwać dobrą ścieżką rozwoju? Czy upychanie reklam nawet do emotikonów jest pokierowane troską o użytkowników? I w końcu przekształcenie serwisu społecznościowego o szerokim gronie odbiorców w podrzędny portal randkowy dla nastolatków.

Gdzie się podziała stara, ale dobra zasada, mówiąca o tym że dobry programista nie zastanawia się co dodać do swojego programu, ale co odjąć!

Przerost formy nad treścią towarzyszy nam każdego dnia. W oprogramowaniu komputerowym znane jest sporo przykładów gdzie nadgorliwość producenta, czy też ogromna presja pieniądza potrafiły ściągnąć na dno najlepszą nawet aplikację.

Nero Burning Rom

Dzisiaj już tylko Nero. Swego czasu przyzwoity program do nagrywania płyt CD/DVD o ogromnych możliwościach. Od czasu wydania wersji 7, zyskiwał on sukcesywnie dodatkowe aplikacje multimedialne, aby w końcu przy wersji 9 stać się multimedialnym pakietem z dodatkową funkcją w postaci nagrywania płyt.

Na chwilę obecną, w roli do jakiej pierwotnie został stworzony Nero Burning Rom, przejmują darmowe aplikacje pokroju CDBurnerXP. Dostępne całkowicie bez opłat, z celowanym zakresem funkcjonalności, bez zbędnych dodatków używanych przez ułamek osób – to jest to, czego oczekują użytkownicy.

Gadu-Gadu

Nasz rodzimy komunikator – kiedyś komunikator, dziś maszynka do wszystkiego. W niedalekiej przyszłości prawdopodobnie będzie można za jego pomocą zamówić pizzę do domu. Główna funkcjonalność tej aplikacji została zmarginalizowana i stanowi tylko miły dodatek do całości. Wygląda to mniej więcej jak funkcja dzwonienia w dzisiejszych telefonach .

Wszechobecne reklamy nie tylko nie umilają widoku, a zwiększają dodatkowo obciążenie procesora, nieustannie spowalniając pracę komputera do tego stopnia, że nie jeden pakiet antywirusowy działający w tle może pochwalić się lepszą wydajnością.

Oliwy do ognia dodaje fakt niedawno zorganizowanej akcji reklamowej, polegających na podmianie standardowych emoticon na podobizny znanych cukierków czekoladowych.

Z łezką w oku wspominam czasy kiedy ja zakładałem swój numer GG, sześciocyfrowy. Wtedy był to komunikator w pełnym tego słowa znaczeniu – obecnie pochłaniający ponad 100MB pamięci RAM kolos do wszystkiego i do niczego. Jedynym czynnikiem trzymającym na rynku Gadu-Gadu jest jego rozpowszechnienie i uzależnienie się użytkowników od protokołu Gadu-Gadu.

Nasza-Klasa

Niegdyś „portal dla ludzi z klasą”, obecnie „miejsce spotkań”. Spójrzmy na to od strony nazwy serwisu, tego co powinno mieć najwięcej wspólnego z oferowanym produktem. Teraz zastanówmy się, czy eurogąbki, super zdjęcia, super minki (sic!), ocena zdjęć, prezenty w profilu, fikcyjne konta, śledziki i inne owoce morza są nam potrzebne aby wyszukać starych znajomych z szkolnej ławy? Może niektórzy tego potrzebują, ja osobiście dam sobie radę przy pomocy zwyczajnej wyszukiwarki serwisu.

Cały ten ogrom mało potrzebnych rzeczy, i wszech obecna komercja, całkowicie zaćmiły pierwotną ideę serwisu. Samo lansowanie swojej osoby przy pomocy profilu NK, czy obsesyjne zbieranie znajomych tylko pogarszają ten stan rzeczy. W tym wypadku jest to już wina samych użytkowników, nie mniej, warto się zastanowić czy mechanizmy strony nie prowokują takich zachowań. Z portalu skierowanego do niemal wszystkich, uczyniono coś na kształt serwisu randkowego.

Podsumowanie

Czy to już wszystkie przykłady? Ależ skąd. Można by tutaj śmiało dodać choćby WinAmp’a w wersji trzeciej. Nie mniej, sytuacja została nieco odratowana przy wersji 5 i dalszych – aczkolwiek jest to już takie balansowanie na granicy.

Każda firma, zakładając biznes, dąży do maksymalizacji zysków. Nie ma w tym nic dziwnego, jednakże czasami odbija się to na funkcjonalności produktu. Dodatkowy monopol, jak w przypadku Gadu-Gadu, wręcz uniemożliwia ukaranie firmy za jej praktyki. Jednostka nie jest w stanie przejść na inny komunikator, gdyż straciła by kontakty z innymi osobami. Nawet jeśli inne oprogramowanie obsługuje GG, to wciąż z racji tego jesteśmy skazani na sam protokół.

Pytanie na zakończenie. Ile jeszcze kropel pozostało do przepełnienia się czary goryczy?

Ale o czym właściwie chcę napisać? O tym jak wygląda aktywacja systemu Windows 7 w wersji BOX, czyli takiej, która nie jest przypisana do konkretnego sprzętu (w przeciwieństwie do OEM). Mówiąc prościej, w myśl licencji, mamy tutaj dowolną swobodę w przenoszeniu i reinstalacji systemu. Czy aby na pewno?

Nikt niestety nie wspominał o tym że ilość aktywacji internetowych, której musimy dokonać po zainstalowaniu systemu, jest ograniczona do 10! Po tej magicznej liczbie, pozostaje nam już tylko czasochłonna aktywacja telefoniczna. Dlaczego produkt w wersji przeznaczonej do przenoszenia między komputerami wprowadza się tak bezsensowne ograniczenia i zmusza legalnych użytkowników do udowadniania iż nie są złodziejami? Zapraszam do zapoznania się z resztą historii o aktywacji systemu Windows 7 BOX.

Sprawa nie dotyczy mnie bezpośrednio, a bardzo blisko zaprzyjaźnionej mi osoby. Cała sytuacja rozegrała się w około wielokrotnej reinstalacji systemu, wymuszonej przez problemy z dyskiem i kilka ustawień w biosie. Prawdziwy problem pojawił się, gdy system odmówił aktywacji internetowej. Ktoś powie, po co tyle razy formatować? Jak już wspomniałem – problemy techniczne, po drugie, po to właśnie jest wersja BOX systemu, abyśmy mieli swobodę w reinstalacji systemu i to nie tylko na jednym komputerze.

Tym sposobem w ciągu jednego dnia, użytkownik tej wersji systemu, pozbawił się na drodze legalnego użytkowania, możliwości prostej i szybkiej aktywacji. Wykonanie tej samej czynności na drodze telefonicznej może nie zajmuje dużo czasu, nie mniej jest uciążliwe z uwagi na fakt przepisywania serii numerów do i z telefonu, zresztą posłuchajcie sami (newralgiczne dane zostały wyciszone):

W związku z zaistniałą sytuacją, wystosowany został e-mail do polskiego oddziału firmy Microsoft o następującej treści:

Witam,

Niedawno zakupiłem Windows 7 Home Premium BOX, z powodu problemów sprzętowych (dysk, reset konfiguracji BIOS) kilkakrotnie reinstalowałem system na tej samej maszynie. Aktywacja przez internet nie jest możliwa, i muszę aktywować system telefonicznie – co jest dodatkowym kosztem (dzwonię z telefonu komórkowego, numer 0801(…) nie działa).

Czy istnieje możliwość wymiany klucza na nowy, taki który będzie mógł aktywować się przez internet? Podczas używania nie została w żaden sposób naruszona licencja, system był i jest używany na tym samym komputerze, którego konfiguracja mogła ulegać zmianie wyłącznie przez ustawienia BIOS’u (zapomniałem wyłączyć w biosie nieistniejącą stacje dyskietek 3.5cala).

Skoro kupiłem licencję na produkt, i nie naruszyłem tej licencji (ciągle używam tego samego komputera, jest to jedyny komputer na którym instalowany jest system), to nie widzę podstaw ku temu, aby Microsoft blokował mój klucz aktywacji. Microsoft blokując mój oryginalny zakupiony klucz aktywacji godzi w moje dobra osobiste sugerując, że posiadany przeze mnie produkt jest używany przeze mnie w sposób nielegalny mimo że nie naruszyłem zasad licencji.

W nawiązaniu do pkt.25 licencji, cyt.

„25. SKUTKI PRAWNE. W niniejszej umowie zostały przedstawione niektóre z praw przysługujących stronom. Licencjobiorcy mogą przysługiwać inne prawa na mocy ustawodawstwa stanowego lub krajowego. Licencjobiorcy mogą przysługiwać także prawa względem strony, od której nabył oprogramowanie. Niniejsza umowa nie zmienia praw przysługujących Licencjobiorcy na mocy ustawodawstwa stanowego lub krajowego, jeśli ustawodawstwo to na takie zmiany nie zezwala.”

…uważam że nastąpiła zamiana w działaniu zakupionego produktu (brak możliwości aktywacji przez internet), która nie jest wynikiem niewłaściwego lub niezgodnego z umową licencyjną użytkowania. Nie wynika zatem z mojej strony.

Proszę o przydzielenie działającego klucza aktywacji bądź usunięcie blokady z klucza widocznego na zdjęciu załączonym do niniejszej wiadomości.

[...]

W odpowiedzi od producenta systemu Windows, otrzymujemy następującą odpowiedź w tej sprawie:

Szanowny Panie,

Dziękujemy za skontaktowanie się z Centrum Obsługi Klienta Microsoft.

Nie ma możliwości uzyskania nowego klucz produktu do posiadanego przez Pana oprogramowania.

Poniżej zamieszczam oficjalne stanowisko firmy Microsoft dotyczące procesu aktywacji oprogramowania:

Klient ma możliwość samodzielnego wykonania od 1 do10 automatycznych internetowych aktywacji jednej kopii oprogramowania na jednym komputerze (w zależności od tego czy jest to wersja BOX czy OEM).

Po przekroczeniu tego limitu i próbie dokonania kolejnej aktywacji, Klient zostanie poproszony o kontakt telefoniczny z przedstawicielem Biura Obsługi Klientów Microsoft, który pomoże przeprowadzić kolejną aktywację produktu. Przedstawiciel Biura Obsługi Klientów Microsoft będzie mógł w tym celu poprosić Klienta o przedstawienie kopii dowodu zakupu oprogramowania oraz podanie klucza produktu znajdującego się na Certyfikacie Autentyczności.

Powyższy proces aktywacji produktów pozwala Klientom zyskać pewność, że użytkowana przez nich kopia oprogramowania Microsoft jest oryginalna, legalna, a co za tym idzie, najwyższej jakości.

W przypadku problemów z aktywacją internetową, należy kontaktować się z Działem Aktywacji Produktów Microsoft drogą telefoniczną: 0-801 308 801 (wew. 1) lub (0-22) 5941999 (wew. 1).

Aby połączyć się z konsultantem, należy przeczekać automatyczną wiadomość odtwarzaną przez system. Dział Aktywacji przyjmuje zgłoszenia telefoniczne od poniedziałku do niedzieli w godzinach od 8.00 do 22.00.

Dodam, że numery 0-801. nie są obsługiwane przez niektórych operatorów sieci komórkowych.

[...]

Procedura telefonicznej aktywacji nie jest oczywiście żadną nowością i funkcjonuje w systemie Windows od dawna, nie mniej, porażający jest sposób w jaki traktowani są klienci, którzy zakupili bądź co bądź droższą wersję BOX.

Mając do czynienia z takim procederem, trudno nie ulec wrażeniu, że użytkownicy którzy stoją przed moralnym wyborem między oryginałem a potocznym piratem, nie widzą sensu nabywania tego pierwszego – crack nie sprawia tylu problemów.

Oczywiście wpis ten nie jest w żadnym stopniu zachęceniem do używania nielegalnego oprogramowania, chciałem jedynie pokazać absurdalność zabezpieczeń z jakimi muszą się zmagać osoby, które zapłaciły za produkt.

W mojej opinii sposób dystrybucji jak i zabezpieczania produktów zniechęca potencjalnych odbiorców. Bardzo często legalny użytkownik zostaje potraktowany jak złodziej, podczas gdy ten bez najmniejszych problemów korzysta z dobrodziejstw danego produktu.

Wyobraźcie sobie że przeczytaliście właśnie recenzję gry komputerowej, po której czujecie nieodpartą chęć zagrania w dany tytuł. Niestety jest sobotni wieczór i żaden sklep z oprogramowaniem nie jest już w okoli otwarty (nie wspomnę już o tym że mieszkańcy mniejszych miejscowości mogą mieć do niego kilka kilometrów). Co wtedy? Zaglądamy do „sklepu” z torrentami.

Podejrzewam że spory odsetek graczy tak właśnie robi, ten odsetek którego stać jest na dany tytuł jednak wrodzone lenistwo kieruje ich na złą drogę. Nie oszukujmy się, pobranie gry z internetu przy obecnych łączach jest jednak dużo wygodniejsze niż wybranie się do sklepu i chyba nawet trwa krócej.

Dystrybucja elektroniczna

Rozwiązaniem tego problemu jest elektroniczna dystrybucja oprogramowania. Kilka firm stosuje taki właśnie sposób sprzedaży swoich produktów. Czy odnotowują mniejszy odsetek pirackich kopii? Trudno powiedzieć. Takim przykładem może być tutaj pakiet firmy Kaspersky (Antivirus, Internet Security) czy też gry od Valve (Half-Life, Counter-Strike), z usług obu firm korzystam dlatego oprę się na ich przykładzie.

Sklep internetowy firmy Kaspersky oraz Valve z dystrybucją elektroniczną

Jak wygląda elektroniczna dystrybucja oprogramowania? Z reguły do dyspozycji mamy sklep na stronie producenta w którym możemy dokonać zakupu, zapłacić poprzez przelew oraz pobrać stosowne pliki instalacyjne zakupionego programu lub gry. To rozwiązanie ma pewne zalety w stosunku do tradycyjnego sposobu sprzedaży. Nie musimy martwić się o nośnik CD/DVD, jego utratę czy zniszczenie. Z reguły pobieramy od razu najnowszą wersję danego programu, które w przypadku instalacji z krążka wymagały by uaktualnienia. Czyli wszystko ładnie i pięknie? Niestety nie. Zacznijmy od cen, w przypadku Valve, te z reguły po przeliczeniu na złotówki przyprawiają o zawrót głowy. Alternatywą jest tutaj kupowanie od polskich dystrybutorów chociażby na aukcjach serwisu Allegro. Często też sposób dystrybucji może być niedopracowany i sprawiać problemy, ale o tym później.

Steam

Steam jest to aplikacja służąca do pobierania zakupionych gier od firmy Valve. Przy okazji służy też do utrzymywania kontaktu ze znajomymi oraz informuje nas kto aktualnie gra w jaką grę. I tutaj zaczynają się pierwsze problemy, aplikacja ta jest niedopracowana, działa dość wolno, a każdorazowe zagranie w daną grę wymaga jej uruchomienia i zalogowania się do sieci. Jeśli jeszcze po drodze natrafimy na aktualizację usługi Steam, to od momentu kliknięcia w skrót gry, aż do jej całkowitego uruchomienia może minąć i kilka minut. Na szczęście zwykle nie trwa to dłużej niż kilkadziesiąt sekund, lub kilka jeśli mamy uruchomionego klienta Steam stale w tle.

Przykładowe zrzuty ekranu z klienta Steam

Nie mniej, cały pomysł ma swoje dobre strony. Trzymamy wszystkie gry w jednym miejscu (które posiadają dystrybucję w systemie Steam; niekoniecznie ich producentem musi być Valve), pobieramy grę w szybki i wygodny sposób w zawsze aktualnej wersji (z wszystkimi patch’ami) oraz dodatkowo widzimy co robią inni kompanii gry. Problem zużywania się nośnika z racji jego braku w ogóle nie występuje.

Niektórych może martwić to że trzeba pobrać te kilka gigabajtów danych przy każdej instalacji gry. W moim przypadku, szybciej pobiorę te dane niż udam się do sklepu po płytę z grą, w dodatku w czasie pobierania możemy przecież spożytkować czas na coś innego, niż sterczenie w kolejkach przy kasie . Ponowna instalacja może być przyspieszona gdyż pliki z grą w łatwy sposób możemy eksportować a później importować z powrotem do Steam’a, aczkolwiek zawsze wygodniej mi po prostu pobrać ponownie grę, niż zabawiać się z kopią zapasową.

Reasumując sposób dystrybucji gier firmy Valve, do zalet możemy zaliczyć:

• łatwe pozyskiwanie nowej gry bez wychodzenia z domu,
• brak nośnika i problemu utraty danych na nim się znajdujących,
• automatyczne aktualizację posiadanych gier,
• lista przyjaciół i związane z nią ułatwienia i dodatki,
• całkowicie darmowe dodatki i modyfikacje do wielu gier,
• gry korzystające z jednego silnika pobierane są szybciej (pobierane są tylko nowe dane),

…a do wad:

• konieczność instalacji dodatkowego oprogramowania (niezbyt wydajnego),
• wymagane połączenie z siecią internet (nawet dla gier jednoosobowych),
• wysokie ceny gier w oficjalnym sklepie jak na polskie realia,
• brak możliwość sprzedaży jednej gry (możemy co najwyżej sprzedać całe konto),
• brak możliwości pożyczenia gry (aczkolwiek to nie tylko wada usługi Steam na dzień dzisiejszy),
• czasami denerwujące aktualizacje samej usługi,

Half-Life 2: Lost Coast – jedna z darmowych gier w usłudze Steam

Osobiście korzystając z Steam’a jestem pogodzony z jego wadami, można powiedzieć że system ten ma tylu zwolenników co przeciwników. Każdy może sam, za darmo, sprawdzić jak sprawuje się ten sposób dystrybucji pobierając klienta Steam. Bardzo łatwo też, można wejść w posiadanie kilku darmowych gier, np.: Half-Life 2: Lost Coast jeśli posiadamy kartę graficzną firmy AMD/ATI, i sprawdzić w praniu jak spisuje się ta usługa (a przy okazji umilić sobie czas grą ).

Czy warto się zabezpieczać?

To pytanie zadaje sobie wiele osób, nie mniej, głównie powinni przemyśleć je producenci oprogramowania. Czy warto stosować zabezpieczenia przeciw nielegalnemu kopiowaniu w swoich produktach? Na pierwszy rzut oka wydaje się że tak, i miało by to sens gdyby nie fakt że wszystkie są bardzo szybko łamane.

Oto moje spostrzeżenie na temat tego jak wygląda proces użytkowania programu/gry przez legalnego użytkownika:

• zakup produktu,
• instalacja,
• autoryzacja (np.: klucz produktu),
• aktywacja (np.: internetowa, telefoniczna; występuje często w produktach firmy Microsoft),
• ponowna aktywacja (w sytuacji zmian sprzętowych lub innych),
• różne inne problemy związane z weryfikacją legalności,

…a teraz jak wygląda to u braci piratów:

• ściągnięcie produktu,
• instalacja,
• złamanie zabezpieczeń,

I sumarycznie, obie osoby używają tego samego produktu, z tą drobną różnicą że ten który postanowił zapłacić za to autorowi ciągle musi udowadniać swoje uczciwe intencje, podczas gdy ten drugi nie.

Niektóre firmy, zabrnęły w tym procesie tak daleko, że znane są przypadki piracenie gry poprzez osoby, które najpierw legalnie go nabyły, gdyż zastosowane zabezpieczenia doprowadzały ich do frustracji. Mowa tutaj o grze Spore. Trudno potem się dziwić że sprzedaż wersji oryginalnych jest niska, skoro w pakiecie z produktem dostajemy dodatkowo trojana tylko ładnie opakowanego.

Spore – ewolucja w zasięgu ręki

Z pewnością fakt, iż trzeba grę lub program, popularnie mówiąc skrakować, może zachęcić niektórych do zakupu wersji oryginalnej, nie mniej, uważam iż odsetek ten jest wyjątkowo mały. Na chwilę obecną zabezpieczenia oprogramowania utrudniają życie jedynie ich legalnym użytkownikom.

Podsumowanie

Czy są to jedyne powody piractwa? Nie, aczkolwiek trudno się nie zgodzić, iż przedstawione tutaj kwestie nie mają żadnego wpływu na ten proceder. Masz własne zdanie na ten temat? Wypowiedź się korzystając z komentarzy poniżej.