Mechanizm ten jednak nie do końca działa poprawnie wyłączając momentami obiekt flash’a zaraz po jego załadowaniu – już nie pamiętam kiedy udało mi się wejść w Google Analytics i nie musieć zaraz po załadowaniu odświeżać strony aby zobaczyć wykresy (obiekty flash) wyłączone przez FF, gdyż ten uznał że przestały działać.

Wszystko miało być pięknie i cudownie, zwieszona wtyczka nie miała powodować wykładania się całej przeglądarki. Jak jest w praktyce? Mimo iż obecnie mamy wersję 3.6.8, czyli 4 później, nie widzę żadnego komfortu wynikającego z izolacji wtyczek. Jeśli na jakiejś zakładce aplet flash’a zacznie się przysłowiowo przycinać, to i tak prawie cały Firefox się tnie – zmiana zakładki graniczy z cudem. Być może gdyby wtyczka faktycznie całkowicie „padła”, to uratowało by to główny proces, nie mniej, nie pamiętam kiedy ostatni raz miałem taką sytuację.

Podsumowując, poziom frustracji wynikający z nieprawidłowego działania mechanizmu izolacji wtyczek jest kilkukrotnie wyższy od ew. strat, jakie wynikły by gdyby tej funkcji nie wprowadzono a jakaś wtyczka spowodowała by błąd całej przeglądarki.

Polecenie to ma mnóstwo przełączników, nas jednak interesuje poniższa składnia:

shutdown.exe /s /t 1200

…gdzie: /s oznacza zamknięcie systemu, a /t określa czas w sekundach do tego zdarzenia (w tym wypadku 1200 sekund, czyli 20 minut). Po wydaniu tego polecenia naszym oczom ukaże się poniższy komunikat.

Gdybyśmy się rozmyślili, odliczanie łatwo przerwać poleceniem:

shutdown.exe /a

W skrócie, jest to wskaźnik na obiekt który wywołuje dane zdarzenie. Jeśli widzimy to w zdarzeniu OnClick przycisku, to jest to właśnie wskaźnik na ten przycisk (oczywiście trzeba go rzutować na TButton aby odnieść się do jego własności).

Ktoś może zapytać, po co mi coś takiego, skoro dobrze wiem które zdarzenie przypisane jest któremu przyciskowi? Ano po to, że istnieje możliwość przypisania tego samego zdarzenia kilku obiektom, a nie tylko jednemu.

Weźmy prosty przykład, mam na formie 3 przyciski o różnych etykietach. Załóżmy że chcę, po kliknięciu w każdy z nich, aby na belce okna wyświetlała się etykieta tego klikniętego. W tradycyjnym podejściu należało by oprogramować 3 zdarzenia kliknięcia. My zrobimy to w jednym, wykorzystując parametr Sender, oraz przypisując owe zdarzenie do wszystkich przycisków:

procedure TForm1.ButtonClick(Sender: TObject);
begin
  Caption := TButton(Sender).Caption;
end;

I to już wszystko! Przy pierwszym przycisku utworzyłem nowy event (zmieniając nieco jego nazwę), przy kolejnych wybrałem go z rozwijanej listy dla zdarzenia OnClick. Szybko, łatwo i bez zbędnego kodu.

W takim wypadku skorzystać najlepiej z oprogramowania które potrafi ustalić czy telefon ma blokadę sim, i nawet na jaką konkretnie sieć! Oczywiście będzie nam potrzebny kabel służący do podłączenia telefonu do komputera – jeśli takowego nie mamy, może faktycznie prościej i taniej będzie kupić kartę innego operatora .

Kluczową aplikacją, której będziemy używać, jest Nemesis Service Suite (NSS) – niestety obsługuje jedynie telefony marki Nokia . Ową aplikację możemy pobrać z tej strony.

Instalacja

Procedura instalacji nie wyróżnia się niczym szczególnym. Jedyne o czym musimy pamiętać to wybór opcji Virtual USB Device na ekranie Hardware Selection page, jak na obrazku poniżej.

Sprawdzanie simlock’a

Po uruchomieniu programu, klikamy w ikonę lupy (Scan for new device) znajdującej się w prawej, górnej części okna aplikacji. Spowoduje to wyszukanie podłączonych urządzeń do komputera.

Naszym oczom powinien pojawić obrazek podobny do tego powyższego. Przechodzimy do zakładki Security (ikona kłódki).

Interesuje nas wartość pola MCC+MNC. Jeśli w polu tym widnieją same zera, oznacza to że telefon nie posiada blokady sim. Jeśli jakiekolwiek inne liczby, to jest to kod operatora na którego założony jest simlock. Szczegółową rozpiskę kodów MCC+MNC znajdziecie chociażby w Wikipedii. W przypadku z powyższego screena mamy do czynienia z siecią Era.

Podsumowanie

Tym oto prostym sposobem, bez potrzeby zakupu karty sim innego operatora, możemy sprawdzić czy, i na jaką sieć, założony jest w telefonie simlock.

Oznacza to że w przypadku innego pliku wartości poszczególnych stałych będą inne. Mało tego, niektóre z nich mogą zmieniać swą zawartość w zależności od miejsca wywołania (np.: wew. funkcji czy metody klasy).

Owe „magic constans” są jednak bardzo przydatne w programowaniu w PHP i każdy powinien je znać, aby niepotrzebnie nie wynajdywać od nowa przysłowiowego koła. Zapraszam do zapoznania się z nimi.

Dla każdej poniższej stałej, został dołączony przykład użycia wraz z wynikiem wykonania danego kodu.

__LINE__

Zawiera numer linii pliku skryptu, w której została użyta ta stała.

echo __LINE__;

2

__FILE__

Przechowuje bezwzględną ścieżkę do pliku skryptu który jest wykonywany.

echo __FILE__;

G:\Server\www\~dev\magicconstants.php

__DIR__

Przechowuje bezwzględną ścieżkę do folderu skryptu który jest wykonywany (bez slasha na końcu jeśli nie jest to folder główny – root). Stała ta dostępna jest począwszy od wersji PHP 5.3.0.

echo __DIR__;

G:\Server\www\~dev

__FUNCTION__

Nazwa funkcji w której użyta została stała.

function test_function()
{
  return __FUNCTION__;
}
echo test_function();

test_function

__CLASS__, __METHOD__

Pierwsza z stałym zwraca nazwę klasy obiektu w którym została użyta. Druga natomiast, dodaje do tego ciągu dodatkowo nazwę wywołanej metody owej klasy.

class test_obj
{
  public function test_class()
  {
    return __CLASS__;
  }
  public function test_method()
  {
    return __METHOD__;
  }
}
$test_obj = new test_obj();
echo $test_obj->test_class()."\n";
echo $test_obj->test_method();

test_obj
test_obj::test_method

__NAMESPACE__

Nazwa aktualnej przestrzeni nazw – jednej z głównej nowości w PHP 5.3.0.

namespace test_namespace;
echo __NAMESPACE__;

test_namespace

Więcej informacji o zlocie można znaleźć na stronie www.hotzlot.pl, jak i przystąpić do publicznej rejestracji od dnia 16 czerwca. Uczestnicy będą wybrani na drodze losowania.

mixed highlight_string  (  string $str  [,  bool $return = false  ] )

…lub:

mixed highlight_file  (  string $filename  [,  bool $return = false  ] )

Pierwsza koloruje i wyróżnia składnię w zadanym ciągu znaków, druga z kolei w podanym pliku. Prosty przykład demonstrujący działanie:

<?php
  $var = 'Ten skrypt PHP podswietla skladnie samego siebie';
  $num = 1024;
  highlight_file(__FILE__);
?>

Chciałbym się dziś z Wami podzielić moimi najdziwniejszymi programami jakie udało mi się stworzyć a które z różnych względów nie zostały nigdzie opublikowane, bądź znikły z uwagi na ich wiek. Główna przyczyna tego stanu rzeczy? Bardzo wąska specjalizacja bądź też typowo prywatny cel stworzenia czegoś, co ułatwia mi codzienną pracę przy komputerze.

Zapnijcie zatem pasy i nie próbujcie tego w domu .

Bot Routes Editor

Zdecydowany lider, niedościgniony wzór i autorytet w dziedzinie najbardziej specjalizowanej aplikacji jaka wyszła spod mojej ręki. Cóż to takiego?

Bot Routes Editor to narzędzie służące do optymalizacja i naprawianie konfiguracji ścieżek botów dla moda (!) do gry Soldier of Fortune II.

Swego czasu byłem zapalonym fanem tej gry. Wraz z przyjacielem bardzo często korzystaliśmy z pewnego moda który dodawał obsługę CPU w grach multiplayer. Aby boty mogły działać należało stworzyć im tzw. ścieżki. Jako że przykładałem się do tego aż za bardzo, mod ten nie wytrzymywał ilości punktów i po prostu się wieszał. I tutaj z pomocą przychodził mój program, który analizował oraz wyszukiwał zbędne punktu, usuwał je, łączył odpowiednio ścieżki i zapisywał poprawiony plik.

Prawdopodobieństwo że komuś innemu przydała by się ta aplikacja było niemal zerowe.

TGAStudio

Kolejny program związany z grą i jej edycją. Tym razem sprawa tyczy się gry Tomb Raider, a konkretnie czasów w których zaczęły pojawiać się pierwsze nieoficjalne edytory do tejże gry, wraz z aplikacją Room Edit – oficjalnym edytorem dostarczonym wraz z premierą Tomb Raider Chronicles (piąta część gry).

Do czego służy TGAStudio? Wbrew pozorom nie do tworzenia poziomów do Tomb Raider’a. Jego zadaniem jest ułatwienie kompletowania zestawu tekstur który następnie wykorzystuje się w edytorze leveli.

Program umożliwia nie tylko zwykłe kopiowanie pojedynczych tekstur między dwoma ich pakietami, ale również potrafi wyciągać je bezpośrednio z etapów gry. Do dyspozycji użytkownika oddane zostało kilkadziesiąt efektów graficznych oraz narzędzi do korekcji grafiki.

W latach swojej świetności (rok 2002) posiadał całkiem spore grono użytkowników zarówno w Polsce jak i na świecie, gdzie społeczność skupiona wokoło tworzenia poziomów była bardzo rozwinięta.

Analizator WLAN

Aplikacja której zadaniem było „podpinanie” się do programu zarządzającego kartą sieci bezprzewodowej i wyciąganie aktualnej siły sygnału.

Analizator WLAN przedstawiał siłę sygnału w postaci ładnego wykresu, ale co najważniejsze, umożliwiał ustawienie alarmu dźwiękowego w sytuacji w której poziom sygnału wzrastał powyżej określonej wartości (plus ew. warunek czasu przejścia pakietu). Po co to? Używałem go podczas manewrowania z anteną sieci ad-hoc. Jako że antena była w znacznej odległości od komputera (na dachu), nie byłem w stanie optycznie stwierdzić kiedy „trafiłem” w punkt odbioru . Stąd też pomysł na taką aplikację.

Aplikacja obsługiwała kilka, najpopularniejszych na owe czasy, programów narzędziowych do kart WLAN.

Podsumowanie

To nie koniec, był jeszcze inne twory, jak program do optymalizacji rozmiaru poziomów do gry Tomb Raider, konwerter leveli Tomb Raider do Soldier of Fortune II a na edytorze zapisanych stanów gry skończywszy.

Większość kręciła się wokoło modyfikacji takiej czy innej gry. Zapał programistyczny przekłada się na inne dziedziny, stąd też moje duże zainteresowanie tworzeniem etapów czy przeróżnych modyfikacji a w związku z tym narzędzi wspomagających.

W każdej jednak sytuacji sprawdziło się powiedzenie: „potrzeba matką wynalazków” .

W tym wpisie pokaże jakich błędów unikać pisząc w Delphi skomplikowane działania, aby nie marnować czasu użytkownika końcowego naszej aplikacji. Do dzieła!

Stałe

Zacznijmy od rzeczy najprostszej, wykluczania operacji których wynik jest zawsze taki sam. Głupota? Prosty przykład, obliczenia w których występuje liczba PI podniesiona do kwadratu. Wartość tego wyrażenia jest zawsze taka sama, gdyż PI wynosi zawsze tyle samo.

procedure TForm1.Button1Click(Sender: TObject);
var
  k: Double;
begin
  k := GetTickCount * Sqr(PI) + 4;
end;

W takiej sytuacji zamiast podnosić 3,14 za każdym razem do kwadratu, najlepiej wyliczyć sobie tą wartość chociażby na systemowym kalkulatorze i zadeklarować nową stałą. Rzecz jasna, jak wcześniej wspomniałem, ma to sens tylko gdy wykonujemy naprawdę dużo obliczeń – inaczej jest to sztuka dla sztuki.

procedure TForm1.Button1Click(Sender: TObject);
const
  PI_2 = 9.8696044010893586188344909998762;
var
  k: Double;
begin
  k := GetTickCount * PI_2 + 4;
end;

Unikanie dzielenia

Swego czasu, wyczytałem iż lepiej jest przykładowo mnożyć razy 0,5 niż dzielić przez 2. Próbowałem potwierdzić to różnymi testami, ale za każdym razem dostawałem identyczny wynik. Strzelam że obecne procesory lepiej sobie radzą z dzieleniem w stosunku do mnożenia liczb zmiennoprzecinkowych niż kiedyś.

Dlatego też porada ta nie ma dzisiaj większego sensu, ale warto o niej pamiętać.

Power, Sqr, Sqrt

Funkcja Power, analogicznie do swojej nazwy kryje w sobie dużą moc , nie mniej, należy się jej wystrzegać jak ognia. Power przyjmuje 2 argumenty, pierwszym jest liczba którą chcemy podnieść do potęgi, a drugim wykładnik potęgi.

Daje to ogromne możliwości z uwagi na fakt iż jest to liczba zmiennoprzecinkowa. Nie mniej, w sytuacji w której podnosimy liczbę do potęgi drugiej, bądź wyciągamy pierwiastek stopnia drugiego bezwzględnie stosujmy funkcje Sqr oraz Sqrt. Pierwiastek 4 stopnia? Zagnieżdżone dwie funkcję Sqrt będą na pewno szybsze niż jeden Power.

Oto małe porównanie szybkości wykonywania się poszczególnych operacji:

I na koniec wynik testu z pierwiastkiem czwartego stopnia:

Podsumowanie

Liczę że te kilka porad pozwoli Wam na optymalizację wielokrotnie wykonywanych działań matematycznych w Delphi. Oczywiście należy też pamiętać o doprowadzeniu danego równania do jak najprostszej postaci przed przystąpieniem do implementacji w programie.

Starając się latami wypromować swój projekt Enemy Flag, po tym co zobaczyłem na 2 przykładowych grach w tym portalu, przeszła mi przez głowę tylko jedna myśl: „czemu wcześniej na to nie wpadłem?”.

Założenie jest bardzo proste, pozyskiwanie nowych graczy jest warunkiem do rozwoju w rozgrywce. Weźmy na przykładzie bardzo popularnego FarmVille czy Social City. W celu powiększenia swojego terytorium, musimy posiadać „sąsiadów”, których werbujemy wysyłając zaproszenia do znajomych na Facebook’u. Czyż to nie jest genialne?

FarmVille

Drugim czynnikiem, podnoszącym zyski autorów gry, jest wirtualna, dodatkowa waluta którą zdobywamy za każdy następny poziom jaki osiągniemy, bądź kupując za żywą gotówkę. Osobiście nie przepadam za tego typu rozwiązaniami, gdyż prawdę mówiąc sprowadza się to do sytuacji w której gracz z kasą po prostu zyskuje przewagę. Mechanizm ten wiąże się z w/w sposobem pozyskiwania sąsiadów. Powiększenie terenu gry następuje albo przy pomocy werbowania nowych graczy lub zakupu jej za wirtualną walutę – autorzy gry zyskują albo korzyści finansowe, albo nowych graczy.

Social City

Zastosowanie tego typu mechanizmu (z umiarem) ma całkiem wymierne korzyści zarówno dla twórcy gry, jak i samych graczy. Rzecz jasna aby to wszystko się kręciło, gra musi się podobać, inaczej możemy zapomnieć o polecaniu jej przez graczy.

Paradoksalnie, sam ten wpis jest spełnieniem jednej z woli twórców obu gier .